Bir varmış, bir yokmuş. Küçük bir köyde, yaşlı annesiyle yaşayan zeki ve şakacı bir çocuk varmış: Keloğlan. Bir gün ormanda odun toplarken kocaman bir devle karşılaşmış.

Dev, kaşlarını çatarak kükremiş: "Bu ormana giren herkesi yakalarım!" Ama Keloğlan hiç korkmamış, tam tersine kurnazca gülümsemiş.

Keloğlan devi kandırmaya karar vermiş: "Sen koca bir taşı sıkıp suyunu çıkaramazsın!" demiş. Dev taşı sıksa da hiçbir şey olmamış. Keloğlan cebindeki yumuşak peyniri taş gibi göstererek sıkmış, peynirin suyu akıvermiş! Dev şaşkınlıktan donakalmış.

Dev, Keloğlan'ın çok güçlü olduğunu sanıp korkmaya başlamış. Yine de meydan okumuş: "Benimle güreşmeye cesaretin var mı?" Keloğlan kurnazca cevap vermiş: "Önce şu koca ağacı kökünden sök de ısınayım."

Dev koca bir ağacı kökünden söküp getirmiş, ama Keloğlan hâlâ hazır değilmiş gibi davranıp devi oyalamaya devam etmiş. Dev didinip durarak iyice yorulmuş.

Sonunda dev pes etmiş: "Tamam, tamam! Sen benden güçlüsün. Bir daha bu ormanda kimseyi rahatsız etmeyeceğim." demiş ve Keloğlan'a koca bir torba altın hediye etmiş.

Keloğlan altın torbasıyla köyüne dönmüş, yaşlı annesiyle mutlu bir yaşam sürmüşler. Köylüler de artık ormana korkusuzca gidebilir olmuş.