En İyi Dostum

Ege, mahallenin küçük parkında tek başına oturuyordu. Elinde en sevdiği kırmızı topu vardı. Ama canı oyun oynamak istemiyordu. Çünkü top oynamak, ancak bir arkadaşla güzeldi.

Tam eve dönecekken çitlerin dibinde bir şey kıpırdadı. Küçücük, bembeyaz bir yavru köpekti. Tüyleri ıslanmış, patileri çamur olmuştu. Soğuktan titriyordu.

Ege koşarak yanına gitmek istedi ama durdu. Korkmuş bir hayvana hızlı yaklaşmak onu daha çok ürkütürdü. Yavaşça çömeldi. Sesini yumuşattı: “Merhaba küçük dostum. Korkma, sana bir şey yapmayacağım.”

Yavru köpek önce burnunu uzatıp Ege'yi kokladı. Sonra minicik patisini onun avucuna bıraktı. Ege çok sevindi. Demek ki sabırla beklemek işe yaramıştı.

Ege montunu çıkarıp köpeğin üstüne örttü. “Senin adın Pamuk olsun,” dedi. “Çünkü tüylerin pamuk gibi yumuşacık.” Pamuk kuyruğunu iki kez salladı. Sanki adını beğenmişti.

Ege, Pamuk'u kucağına alıp eve götürdü. “Anne, parkta üşüyordu,” dedi. “Ona ben bakabilir miyim? Suyunu, mamasını ben veririm.” Annesi gülümsedi: “Bir canlıya bakmak büyük iştir. Söz veriyorsan olur.”

Ege hemen temiz su ve küçük bir kap mama hazırladı. Pamuk kabı sıyırana kadar yedi. Sevmek, sadece “seni seviyorum” demek değildi. Bir canlının suyunu, mamasını, sıcak yatağını düşünmekti.

Birkaç gün içinde Pamuk'un korkusu geçti. Ege kırmızı topunu yere yuvarladı. Pamuk havlaya havlaya topun peşinden koştu. Ege uzun zamandır ilk kez böyle kahkahayla gülüyordu.

Artık park, Ege için yalnız bir yer değildi. Her gün birlikte yeni oyunlar buluyorlardı. Ege şunu fark etti: Bir canlıya iyi baktığında, insanın kendi içi de neşeyle doluyordu.

Bir akşam pencereye yağmur vuruyordu. Pamuk oyun oynamak istemedi. Yavaşça Ege'nin yanına sokuldu ve başını yere koydu. Burnu sıcacıktı, gözleri yorgundu. Pamuk hastalanmıştı.

Ege o gece Pamuk'un yanından ayrılmadı. Battaniyesini düzeltti, başını okşadı. “Merak etme, seni iyileştireceğiz,” dedi. Dostluk, sadece neşeli günlerde oyun oynamak değildi. Zor günde de yanında kalmaktı.

Ertesi sabah annesiyle birlikte Pamuk'u veteriner hekime götürdüler. Hekim Pamuk'u dikkatle muayene etti ve gülümsedi: “Üşütmüş. İlacını saatinde ver, sıcak tut. Birkaç gün sonra yine koşmaya başlar.”

Ege günlerce Pamuk'un ilacını saatinde verdi. Suyunu tazeledi, yatağını temizledi. Akşamları yanına oturup ona masal anlattı. Çünkü emek verilen her şey kıymetliydi.

Bir sabah Ege gözlerini açtığında Pamuk yatağın ucunda zıplıyordu! Kuyruğunu yel değirmeni gibi sallıyordu. Ege koşup ona sarıldı. Verdiği emek boşa gitmemişti.

Bir gün Ege bisiklet sürerken dengesini kaybetti ve düştü. Dizi çok acıyordu, gözleri doldu. Pamuk hemen yanına koştu. Başını usulca Ege'nin dizine yasladı.

Ege'nin dizi hâlâ acıyordu ama içi ısındı. “Hasta olduğunda ben sana bakmıştım,” diye düşündü. “Şimdi de sen bana bakıyorsun.” Demek ki iyilik yapan bir gün mutlaka iyilik buluyordu.

Bir gün sokağın başında aç bir kedi gördüler. Ege eve koşup bir kap su ve biraz mama getirdi. Herkes bir hayvanı evine alamazdı. Ama herkes kapısının önüne bir kap su koyabilirdi.

Artık her yere birlikte gidiyorlardı. Ege yürürken adımlarını Pamuk'un minik patilerine göre ayarlıyordu. Birlikte yürümek, karşındakinin hızına saygı göstermek demekti.

Akşamları Ege ders çalışırken ya da kitap okurken Pamuk ayak ucuna kıvrılırdı. Hiç konuşmadan yan yana durabilmek, dostluğun en huzurlu hâliydi.

Pamuk'la birlikte Ege paylaşmayı öğrendi. Sıra beklemeyi, sabretmeyi, bir başkasını düşünmeyi öğrendi. Bunları öğrenince mahalledeki çocuklarla da kolayca arkadaş oldu.

O gün parkta üşüyen küçük bir köpeğe elini uzatan Ege, aslında sadece bir köpek bulmamıştı. Merhameti, sorumluluğu ve koşulsuz sevmeyi öğreten en iyi dostunu bulmuştu.